Ας είμαστε ειλικρινείς. Η μητρότητα είναι από τα πιο συγκλονιστικά αλλά και εξαντλητικά ταξίδια της ζωής. Κάθε μαμά ξυπνά και κοιμάται με το «πρέπει» στο μυαλό: φροντίδα, φαγητό, σχολείο, δουλειά, σπίτι, συναισθηματική διαθεσιμότητα, και φυσικά… να είναι πάντα εκεί. Όμως, μέσα σε όλα αυτά, πού είναι η ίδια η μαμά;
Η έννοια της αυτοφροντίδας συχνά ακούγεται σαν πολυτέλεια ή κάτι… ενοχικό. Κι όμως, η φροντίδα του εαυτού δεν είναι εγωισμός. Είναι προϋπόθεση για να μπορεί μια μαμά να συνεχίσει να δίνει αγάπη, στήριξη και ισορροπία.
Σήμερα θα μιλησουμε ανοιχτά για το γονεϊκό burnout, τα ποσοστά εξουθένωσης, γιατί τόσες μαμάδες ξεχνούν τον εαυτό τους, αλλά και τι μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτό — με κατανόηση, ειλικρίνεια και ρεαλιστικές λύσεις. Γιατί μια μαμά που φροντίζει τον εαυτό της, είναι μια μαμά που αντέχει, που εμπνέει και που ακτινοβολεί δύναμη.
Η καθημερινότητα της μαμάς συχνά μοιάζει με μαραθώνιο χωρίς στάσεις. Κι όσο όμορφη κι αν είναι, η αλήθεια είναι πως πολλές μαμάδες φτάνουν στο σημείο της απόλυτης εξάντλησης, γνωστό και ως «γονεϊκό burnout». Σύμφωνα με διεθνείς μελέτες, περίπου 9% των γονέων βιώνουν σοβαρό burnout, με τις γυναίκες να επηρεάζονται περισσότερο. Σε έρευνα στις ΗΠΑ, πάνω από το 65% των εργαζόμενων γονιών ανέφεραν ότι νιώθουν εξουθενωμένοι, ενώ το 57% εξομολογήθηκε πως η πίεση του να είναι «τέλειος γονιός» τους φθείρει καθημερινά. Η αυτοφροντίδα όμως, δυστυχώς, έρχεται πάντα τελευταία. Σε πρόσφατη έρευνα της Philips στην Αυστραλία, το 51% των μαμάδων δήλωσαν πως δεν βρίσκουν καθόλου χρόνο για τον εαυτό τους, ενώ στις ΗΠΑ το 39% αποκάλυψε ότι έχουν λιγότερο από μία ώρα προσωπικού χρόνου την ημέρα. Όταν μια μαμά δεν έχει χώρο ούτε για πέντε λεπτά σιωπής, είναι λογικό να χάνεται η ενέργεια, η χαρά και συχνά η ψυχική της ισορροπία.
Αυτή η συνεχής πίεση επηρεάζει και τις οικογενειακές σχέσεις. Μελέτες δείχνουν ότι το burnout μπορεί να οδηγήσει σε συγκρούσεις με τον σύντροφο και να αυξήσει τις σκέψεις περί διαζυγίου. Μπορεί να μην είναι εύκολο να το παραδεχτούμε, αλλά η εξάντληση της μητρότητας μάς κάνει πιο ευερέθιστες, αποστασιοποιημένες και πολλές φορές, συναισθηματικά απούσες — όχι γιατί δεν αγαπάμε, αλλά γιατί απλά δεν αντέχουμε άλλο.
Και κάπου εδώ έρχεται η σημαντικότητα της αυτοφροντίδας. Όχι σαν πολυτέλεια, αλλά σαν ανάγκη. Όταν μια μαμά φροντίζει τον εαυτό της — σωματικά, ψυχικά και συναισθηματικά — γεμίζει ξανά την “κούπα” της. Ξαναβρίσκει την ηρεμία, τη χαρά και την παρουσία της. Είναι πιο ήρεμη με τα παιδιά, πιο ανοιχτή προς τον σύντροφό της και κυρίως, πιο καλά με τον εαυτό της. Αυτοφροντίδα δεν σημαίνει να φύγεις σε σπα ή να έχεις ώρες ελεύθερου χρόνου κάθε μέρα. Σημαίνει να σταματήσεις για λίγο. Να αναπνεύσεις. Να πιεις έναν καφέ χωρίς να κάνεις ταυτόχρονα 15 πράγματα. Να βγεις έναν περίπατο. Να ζητήσεις βοήθεια χωρίς ενοχές. Να πεις «όχι» χωρίς εξηγήσεις. Να βάλεις τον εαυτό σου στη λίστα. Και, ναι, αυτό είναι αρκετό για αρχή.
Δεν υπάρχει «τέλεια μαμά». Υπάρχει η μαμά που φροντίζει τον εαυτό της και έτσι μπορεί να φροντίζει και τους άλλους. Κι αυτό, είναι η πιο όμορφη μορφή αγάπης.
The MoM Project 